Index
Sponsors
Ank Verrips
Ik ben video-editor, een beroep waarbij je alleen maar zit achter een ergonomische desk met afstandsbedieningen computers en beeldschermen. Ik heb een geschiedenis van “niet bewegen en overgewicht” en totaal geen sportachtergrond. Toen ik weer eens met gewrichtsklachten bij mijn huisarts zat zei deze: “mevrouw, u moet afvallen, 92 kilo, damesmaat 50 en een BMI boven de 30 is echt veel te gortig en ongezond”.
Geschiedenis
 |
Bij de sportschool was ik binnen enkele minuten totaal buiten adem. De instructeur schrok ervan. Een heel eenvoudig trainingsschema werd opgesteld. Tien minuten fietsen, 10 minuten steppen en enkele lichte krachtoefeningen. Dat twee keer in de week. Drie maanden later kwamen daar 15 minuten roeien op de Concept2 en 15 minuten wandelen op de loopband bij.
De roeimachine was in het begin heel zwaar. Mijn buik zat in de weg en ik hield het nauwelijks vol. Snelheid was gemiddeld 2.40 per 500 meter, maar omdat ik mijn eerste kilo’s begon af te vallen zag ik hoe belangrijk het was. Na ongeveer 6 maanden kon ik een half uur roeien op een snelheid van 2.30. Dat kostte moeite , maar het lukte meestal wel.
Bij toeval liep ik in 2003 tegen een advertentie in de Volkskrant aan van Concept2. Zo kwam ik op de website terecht en op “de rankings” Ik besloot om een trainingslog bij te houden en te gaan proberen om steeds meer kilometers te gaan maken. Ik ging drie keer in de week sporten en probeerde de tijd op de roeimachine te verlengen. Na bijna een jaar kon ik 10 kilometer doen. De tijd: 52 minuten. Ik was toen 14 kilo afgevallen. Na dat jaar heb ik mijn eerste conditietest laten doen, ik kwam uit op”redelijk” met een VO2max van 30ml/kg.min. Wat de VO2max was voor dat ik begon te sporten weet ik gelukkig niet, het moet bedroevend laag geweest zijn.
Tja, wat heeft nu gemaakt dat ik bleef trainen? De complimenten natuurlijk; het feit dat ik niet meer naar een dure grote-maten winkel hoefde; dat ik me veel beter voelde, het zorgde ervoor dat ik drie keer in de week bleef trainen op de Concept 2. Ik deed 6 of 10 kilometer, afhankelijk hoe ik me voelde. In 2004 ben ik begonnen met langere stukken en heb ik zelf een Concept2 gekocht. Had ik eigenlijk helemaal geen plaats voor, die moest midden in mijn woonkamer staan, geweldig in de weg, maar het was ook “now or never” met het afvallen. Ik was namelijk 43 jaar en als de menopauze komt is afvallen nog moeilijker door hormoonveranderingen. Die kilo’s moesten er gewoon op tijd af.
Via “de rankings” van Concept2 onderhield ik contacten met andere roeisters met overgewicht. dat was een geweldige steun in de rug. Ook probeerde ik mee te doen aan “de Challenges” In april is altijd de “Marathon challenge” en in 2004 heb ik mijn eerste marathon op de Concept2 gedaan. In de sportschool. De tijd was 3 uur 47 minuten en ik kreeg applaus van de hele zaal. Ik woog toen 76 kilo en had al veel gewonnen aan conditie. Maar ik was ook gruwelijk stuk en het duurde 2 weken voordat ik van de spierpijn af was.
Verder trainen
Gemotiveerd blijven is altijd het moeilijkste. Waarom zou je trainen als het doel bereikt is, namelijk afvallen? Belangrijk is het dan om naar nieuwe trainingsdoelen te zoeken en ik besloot om te gaan trainen voor betere tijden op”de rankings”. Ik kocht een hartslagmeter en verdiepte me in ‘trainingsleer” Ik begon te trainen op snelheid door trainingen te doen met een hogere hartslag-waarde. Af en toe een ”rankingpiece” doen om te zien wat de vooruitgang was. In diezelfde tijd besloot ik lid te worden van de roeivereniging Hemus, om te leren roeien op water. Ik breidde het aantal trainingen uit tot ca 4 a 5 in de week. Natuurlijk ging ik hierdoor steeds sneller en door de hartslagwaarden te gebruiken werden de trainingen ook veel effectiever. Ik viel nog meer af, tot ca 61 kilo en werd zowaar “gespierd” Ik dacht altijd dat ik “zwaar gebouwd” was. In werkelijkheid bleek mijn skelet gewoon “tenger” te zijn. Daarom had ik, toen ik zo zwaar was ook zo’n last van ontstekingen. Mijn skelet kon gewoon het gewicht van mijn vet niet dragen en de pezen van mijn enkels, knieën en heupen raakten overbelast.
Wedstrijden
Ik heb dit jaar meegedaan aan alle indoor roeiwedstrijden. Bij de Hemus ergometerkampioenschappen werd ik dames kampioen.
Het leuke van die wedstrijd is dat er gewerkt wordt met correctiefactoren voor leeftijd en gewicht en ja, in dat geval
vaag ik het merendeel van de (wedstrijd)roeiers toch van tafel af.
Bij alle andere wedstrijden ging ik telkens sneller.
Als ik terug denk aan wat ik vroeger met moeite deed is het verschil astronomisch.
Ik heb een wedstrijd-roei keuring laten doen en toen was de VO2max 46,5 ml/kg.min,
wat een zeer hoge score is voor een vrouw van 47 met mijn lichaamsbouw.
De keuringsarts stak mij een hart onder de riem en vertelde me vooral te blijven trainen omdat ik nog veel meer kan.
Hij adviseerde me ook om op hogere hartslagwaarden te gaan trainen omdat dat nu kan.
Ik kan met een gerust hart trainen en wedstrijdroeien.
Het is mogelijk geworden door volharding en geloof in eigen kunnen en daar kreeg ik ook van de sportarts een groot
compliment voor.
De knop om
Ik vind het jammer dat ik niet eerder tot inkeer ben gekomen en mijn lichaam zo lang verslonsd heb. Daarom ben ik nu te oud om nog toptijden neer te zetten. Dat zal ik onder ogen moeten zien en voor lief moeten nemen. Ik haal mijn motivatie vooral uit de vergelijking met leeftijdgenotes. Als ik om mij heen kijk zie ik heel veel overgewicht en luiheid bij andere vrouwen van mijn leeftijd. Ongeveer 48% van de vrouwen uit mijn leeftijdsgroep is te zwaar. En ik hoor veel gemopper. Over kwalen, fysieke ongemakken en hoe moe ze zich voelen. Ik hoor de klachten en de problemen die ze hebben om die moeheid en dat overgewicht aan te pakken. Natuurlijk, niet alle vrouwen gedragen zich zo. Maar dit soort dingen zijn vaak ook een keuze. Je kunt er voor kiezen om een knop om te zetten. Dat heb ik ook moeten doen. Trainen in plaats van televisie kijken. Minder en anders eten. Zelf koken met verse ingrediënten in plaats van geprepareerd gemaksvoedsel. Minder toegeven aan: ”ik ben zo moe” en gewoon iets doen in plaats van op de bank zitten. Mijn uitspraken klinken hardvochtig maar ik zou het wel van de daken willen schreeuwen: ”Mens, weet wat je wint als je die knop omzet!” Ik zie ook dat ik sportief gezien enorm veel gewonnen heb en dat de meeste andere vrouwen van mijn leeftijd mij dit niet nadoen. En ik voel me er goed en trots bij.
De marathon
Mijn tijd op de ergo marathon was 3 uur en 20 minuten. Ik ben begonnen op 2.22 min per 500 meter en heb dit volgehouden tot het einde. Een zeer vlakke en constante race zonder enig verval. Ik weet dat mijn hartslag bij die snelheid op die afstand ongeveer 160 slagen is. Ik had zelfs nog over voor een goede eindsprint. Een moeilijk moment kwam voor mij na 22 kilometer. Ik voelde dat ik honger kreeg en het was moeilijk om op tijd te eten en te drinken. Getver, hoe smerig kan een mens een banaan naar binnen dwingen! Nadat ik heb kunnen eten en drinken voelde ik energie terugkomen.
Ik zag erg op tegen de wetenschap dat ik de laatste 3 km alleen zou moeten roeien. Dat lag nu eenmaal besloten in mijn leeftijd en geslacht. Daarom hoop ik volgend jaar op meer deelname, gezien mijn vlakke race en eindsprint zou ik misschien nog iets meer kunnen als ik niet al zo duidelijk op voorhand de laatste zou zijn.
De toekomst
Vasthouden wat ik nu heb. Want als je 47 jaar bent kun je de gewonnen conditie makkelijk weer verliezen. Proberen om nog ietsje beter te worden maar dat zal niet makkelijk zijn en daar heb ik misschien de hulp bij nodig van een goede coach. Volgend jaar wil ik zorgen dat ik precies 61 kilo weeg zodat ik het Nederlands record dames lichtgewicht kan proberen neer te zetten. Nu was ik 2 kilo te zwaar en daar baalde ik van.
Ik heb een droom. Varen in mijn eigen wedstrijdskiff over de Eem. Helaas, niet alle dromen komen uit. Het bestuur van Hemus heeft mij laten weten dat er geen plek is voor privé boten in de verenigingsbotenloods. Nou ja, jammer dan. Nu moet ik roeien in een skiff van de vereniging en blijven trainen op de ergometer. Tjee...Wat een straf....! Maar ondertussen geniet ik er wel van. Want ik had zelf vijf jaar geleden niet gedacht dat ik in een rank wedstrijdbootje, gekleed in een strak roeipakje over de Eem zou snellen. Soms is het ook gewoon een kwestie van koesteren wat je hebt.
Ondertussen lekker blijven trainen. Volgend jaar gewoon weer de Ergo Marathon!
favoriete ergometertrainingen Ank Verrips:
- 60 minuten duur op 85 %, 10 minuten inroeien 10 minuten uitroeien.
- 3 x 10 minuten 90%, vijf minuten rust tussen elk blok, 10 minuten inroeien.
- “ranking pieces” online ranking Concept2. Gewoon tot het gaatje. Ik ben pas tevreden als ik “de speciale code” nodig heb om te kunnen “ranken” (= eindigen bij de bovenste 10)
favoriete muziek:
Ank’s zelfgemonteerde ergo herrie (alleen voor op de Concept2, verder niet om aan te horen!)
En... Tot slot, de organisatie van de Ergo Marathon, ontzettend bedankt voor het organiseren van deze geweldige wedstrijd. Concept2, ontzettend bedankt voor het faciliteren van alle ergometerwedstrijden, de website, de “rankings” de million meters-club en het op de markt brengen van al die mooie strakke pakjes die inmiddels in mijn kledingkast liggen. (De 12 vuilniszakken met kleding maat 50 heb ik afgelopen jaar maar weggegooid....ik had er niets meer aan.)
Ank Verrips, maart 2008.